ฟรอยด์

     John Lennonคนนั้นสูดควันเฮือกสุดท้ายก่อนโยนพันลำลงไปในกองขี้เถ้าซึ่งน่าจะเกิดจากการก่อกองไฟเมื่อคืนนี้  เขาเข้ามาทักทายและพูดในเชิงให้ผมรออยู่ตรงนี้หรือจะเดินชมพื้นที่รอบๆกับเขา  แน่นอน..ผมเลือกอย่างที่สอง

     เขาก้มลงหยิบสายยางที่วางอยู่ด้านนอก  มันกองพันกันยุ่งเหยิง แต่เขาก็ไม่รีบร้อนนักที่จะค่อยๆคลายปมที่พันกันจนหมดแล้วเดินอาดๆไปเปิดน้ำเพื่อรดแปลงผักที่ผมเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อสักครู่  ผมเดินตามออกไปก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนขอนไม้ที่วางรอบกองขี้เถ้า(ซึ่งในนั้นเต็มไปด้วยมวนพันลำมากจนนับไม่ไหว)  จ้องมองเขาด้วยสายตาพิศวง  ภาพชายชาวต่างชาติในเสื้อเชิ้ตสีฟ้า กางเกงขาสั้น และรองเท้าแตะ ฉีดสายยางรดน้ำต้นไม้พร้อมกับฮัมเพลงเบาๆราวกับอยู่ในสวนหลังบ้านของเขา  ผมรู้สึกสะท้อนใจอย่างประหลาด

     เจ้าของร้านรวบผมเดธ ร็อกของเขาแล้วพันมันด้วยเส้นเดธ ร็อกอีกเส้น  เขาไม่สวมรองเท้า..เผยให้เห็นความหยาบกร้านของฝ่าเท้ารวมไปทั้งมือใหญ่และหนาของเขาขณะมัดสายคล้องม้ากับเสาต้นหนึ่ง  ยิ้มให้ผมเห็นฟันขาวในเชิงขอโทษกับข่าวร้ายที่ว่า..กาแฟหมด  เพราะเขาและเพื่อนชาวต่างชาติของเขาไม่ได้เข้าเมืองมาหลายวันแล้ว  และถ้าหากผมกลับมาในวันพรุ่งนี้ก็ยินดีที่จะชดเชยให้ด้วยการชวนผมค้างคืนเพื่อก่อกองไฟ เล่นกีต้าร์ และดูดพันลำด้วยกัน

     ช่างเป็นข้อเสนอที่ปฏิเสธยาก  แต่ผมก็มีธุระที่ต้องทำกับเพื่อนๆในเมืองอีกมากมาย จึงต้องบอกปัดไปด้วยความเสียดาย  แลกกับการนั่งพักตลอดทั้งบ่ายเพื่อพูดคุยเล่นกับเขา

     ใช่..เขาเป็นคนใต้อย่างที่ผมคิด แต่ก็มาอยู่ปายได้3ปีกว่าแล้ว เริ่มด้วยการสร้างเพิงที่พักด้านบนด้วยไม้และผ้าใบ แล้วก็ทำร้านกาแฟเล็กๆที่อาศัยปากต่อปากแนะนำให้รู้จักกัน  เขามีม้าและเริ่มสอนเพื่อนๆของเขา(รวมทั้งร่างเสมือนJohn Lennonนั่นด้วย)ให้ขี่ม้า และมันก็กลายมาเป็นธุรกิจที่เรียกนักท่องเที่ยวมาได้เป็นอย่างดี  เขาพานักท่องเที่ยวขี่ม้าสวนธารน้ำขึ้นไปจนถึงน้ำตกที่อยู่ในป่า  นานๆครั้งจึงจะลงจากเขาเพื่อเข้าไปซื้อเสบียงในตัวเมือง  แต่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เพราะพืชผักส่วนใหญ่เขาก็ปลูกพอกินเองทั้งนั้น  ที่จำเป็นก็เห็นแต่จะมีเพียงเครื่องเทศและอุปกรณ์ทำกาแฟบางชนิดเท่านั้น  เมื่ออาทิตย์ลับฟ้า..เขาจะก่อกองไฟ ร่ำสุรา มองแสงดาวบนฟ้ายามค่ำคืน  

     โชคร้ายที่ผมมาช้าเกินไป..นั่งคุยกับเขาได้ไม่นาน ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว  เรื่องขี่ม้าไปดูน้ำตกนั้นทำไม่ได้แน่ ส่วนเรื่องกองไฟผมก็ไม่ได้เตรียมตัวพร้อมมา  ช่างน่าอิจฉาชีวิตของพวกเขาเหลือเกิน

     ผมบอกลาเจ้าของร้านและJohn Lennonคนนั้น  ระหว่างทางลงมา..มองเห็นเพียงแนวเทือกเขาที่สลับทับกันไปมาแล้วก็หลอมรวมเป็นเขาลูกใหญ่อยู่ไกลสุดลูกหูลูกตา  ผมชอบภูเขา..ด้วยเหตุผลที่ต่างกับชอบทะเล  ภาพเทือกเขาเหล่านั้นทำให้ผมคิดว่าตัวเองช่างเล็กกระจ่อยร่อยเหลือเกิน..มนุษย์เราคงไม่ต่างกับเม็ดฝุ่นธุลีเมื่อเทียบกับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

     กว่าผมจะกลับถึงที่พัก..ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว  เพื่อนๆของผมซื้อเบียร์กับน้ำแข็งไว้คอยท่า  ส่วนผมก็ได้ขนมและบุหรี่กลับมา  เราเริ่มตั้งวงดื่มเล็กๆที่ริมแม่น้ำปายหน้าที่พักของเรา  จิบเบียร์พลางแช่ขาไว้ในแม่น้ำอันตื้นเขิน  พวกเรานั่นนิ่งเงียบจ้องมองดวงดาวที่เริ่มปรากฎบนฟ้าพร้อมๆกับแสงไฟในตัวเมืองที่ค่อยๆดับลง  ฝรั่งข้างห้องหอบเบียร์มาอีกลังแล้วเข้ามานั่งร่วมวง  การสนทนาก็เริ่มขึ้นอีกครั้งโดยมีเสียงรินไหลเอื่อยๆของแม่น้ำปายเป็นฉากหลัง

     ฝรั่งข้างห้องฟังพวกเราพูดภาษาอังกฤษได้ดีพอๆกับคนไทยฟังภาษาลาวรู้เรื่องเข้าใจ  นั่นไม่ใช่ปัญหาของการเกิดมิตรภาพ  พวกเราแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่พบเจอในวันทั้งวัน  มีทั้งเรื่องตลกขบขัน น่าหงุดหงิดใจ และก็วนมาถึงผม...

     เบียร์ในลังใกล้จะหมดเต็มที  แสงเทียนที่จุกอยู่บนโต๊ะก็ริบหรี่  ผมสูดหายใจยาว นึกถึงเรื่องสะท้อนใจเมื่อกลางวัน  มันชัดเจนเหลือเกินเมื่อนึกถึงวันเวลาที่ต้องกลับเข้าเมืองเพื่อทำงาน และเล่าเรียน  ภาพเทือกเขานั่น ภาพฝรั่งฮัมเพลงรดน้ำต้นไม้ ภายชายไทยชาวใต้ขี่ม้าบนเทือกเขา ภาพเพิงไม้และเปลญวนที่สร้างขึ้นอย่างง่ายๆและยอมที่จะอยู่อย่างง่ายๆ ภาพเขาเล่นกีต้าร์ สูบพันลำ ก่อกองไฟส่งข้อความถึงดวงดาว  ชีวิตคนเมืองอย่างพวกเรามันช่างห่างไกล และอยากไขว่คว้า  ความจริงธรรมชาติอยู่ใกล้เรานิดเดียว แต่เรากลับขับไล่ไสส่งมาห่างไกลสุดขอบโลก  ความจริงมันอยู่ใกล้เพียงมือคว้า แต่ก็ห่างไกลในห้วงการตัดสินใจ  หากเรามีทางเลือก..เราจะเลือกอะไร?

     ผมปล่อยลมหายใจออกมาช้าๆ พ่นควันออกมา  จ้องมองไปในแววตาของเพื่อนๆ ไฟจากเปลวเทียนเป็นประกายอยู่ในนั้น...พวกคุณพร้อมจะฟังการเดินทางของผมหรือยัง?

ร่วมสี่ชั่วโมง..เราก็ถึงท่ารถปาย

     สะพายกระเป๋าเดินหาที่พัก  อาจเพราะผมเคยมาที่นี่มาแล้วหนหนึ่งจึงค่อนข้างจะคุ้นเส้นทาง  ที่พักแห่งเดิมปิดปรับปรุงระบบน้ำ  ผมจึงต้องเดินไกลอีกหน่อย..ข้ามสะพานไม้มาอีกฝั่งหนึ่ง  เซ็นชื่อเข้าพักแล้วนั่งเช็ดเหงื่อรอไฟฟ้าซึ่งดับมาสักพักแล้ว

     จะว่าไป..การมีหรือไม่มีไฟฟ้านั้น  ข้อดีข้อเสียของมันอาจวัดกันที่การได้เปรียบหรือเสียเปรียบระหว่างการเสพ ความบันเทิงในเชิงธุรกิจหรือเสพสุนทรียะแห่งธรรมชาติ  หากมีไฟ..ร้านรวงคงสว่างไสว แสงไฟหลอดส้มอบอุ่นกลมกลืนบทเพลงไปกับชีวิตที่เคลื่อนไหวภายใต้อากาศ หนาวยามค่ำคืน  ในทางกลับกัน..หากไม่มีไฟ ท้องฟ้าเมืองปายจะมองสว่างใสไปด้วยดวงดาว เสียงที่เราสัมผัสหาใช่ดนตรีจากเครื่องเสียง แต่เป็นเสียงสายน้ำปายที่ไหลกระทบหิน ลัดเลาะเรียบฝั่งทั้งๆที่ก่อนหน้านี้..มันไหลอย่างเงียบเชียบ

     เดินหาของรองท้องที่ต้นซอย  ป้าร้านขายขนมจีน-ข้าวซอยใจดีผิดหน้าตา น้ำพริกเผาสูตรเผ็ดร้อนจากพริกขี้หนูปลูกเองของป้านั้นแสบทรวงยิ่ง  มันตอกย้ำอากาศที่ร้อนในตอนกลางวันให้ร้อนยิ่งขึ้นและพาลเอาเหงื่อกาฬไหลไม่ หยุด  ผมพักคุยกับป้าเจ้าของร้านสักพักและได้รู้ข้อดีอย่างหนึ่งของการเดินทางมาปายนอกฤดูท่องเที่ยวข้อหนึ่ง คือความเป็นธรรมชาติของผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่  พ่อค้าแม่ขายต่างถิ่นไม่ได้เข้ามาดูแลกิจการมากนัก ร้านรวงส่วนใหญ่จึงปิดเงียบเชียบ เหลือไว้เพียงร้านค้าของคนพื้นถิ่นที่คอยต้อนรับนักเดินทางขาจร  ผมร่ำลาแล้วเดินออกจากร้านอาหาร เลี้ยวที่หัวมุมถนนเพื่อไปยังเช่ามอร์เตอร์ไซค์สักคัน เติมน้ำมันจนเต็มถัง จากนั้นก็พร้อมที่จะไปทุกหนทุกแห่ง

     ผมเปิดแผนที่หลังจากกลับมาที่พักเพื่ออาบน้ำและจัดของ ไฟฟ้ากลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว  จุดบุหรี่ขึ้นสูบ..พัดลมตัวเล็กจ้อยมีแรงไม่พอจะปัดเป่าไอร้อนให้หายไปจาก ชานไม่ไผ่หน้าบ้านได้  ผมทำได้แค่เพียงเอาผ้าขาวม้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้พอเย็นสบายขึ้นบ้าง

     จุดมุ่งหมายคือร้านกาแฟทำเองท่ามกลางหมู่เทือกเขา  เปล่า..ไม่ใช่ร้านดังอย่างที่ใครคิดไว้ ร้านนี้ต้องไปไกลกว่านั้นมาก

     ผมขี่มอร์เตอร์ไซค์ออกมาทางนอกเมืองปาย..สู่เทือกเขาสูง  จากนั้นก็เลี้ยวหัวมุมถนนซึ่งลาดชันจนน่ากลัวมุ่งหน้าสู่น้ำตกเล็กๆ  ถนนเรียบทางน้ำนั้นเป็นดินลูกรังเลนเดียวที่รถจะเข้าออกต้องหนักใจ เพราะหากเผอิญสวนทางกันแล้วก็แทบจะต้องถอยกลับไปหลบที่จุดเริ่มต้นเลยทีเดียว  โชคดีช่วงที่ผมไปนั้นมีเพียงมอร์เตอร์ไซค์ไม่กี่คันที่สวนทางมา  ทางลูกรังสุดที่ธารน้ำเล็กๆ  จอดรถและเดินข้ามสะพานมาก็จะพบเพิงไม้ขนาดใหญ่ที่สร้างอย่างลวกๆแต่ดูแข็งแรงและทนทานซึ่งดูได้จากร่องรอยการผ่านฝนและหนาวมาแล้วอยู่บนสุดของไหล่เขา  ช่วงเนินชันก่อนจะถึงที่พักนั้นเป็นลานเล็กที่เป็นคอกม้า ม้าหลากสีเดินเล่นกันอย่างอารมณ์ดี  หญิงสาวต่างชาติคนหนึ่งพยายามจะดึงม้าสีน้ำตาลออกจากคอกอย่างยากลำบาก  พลันเสียงชายคนหนึ่งลอยตวาดม้าให้อยู่กับที่

     เจ้าของที่พัก-ชายผิวคล้ำผมเดธ ร็อกรุงรังจนเลยกลางหลังเดินลงมาจากเพิงไม้เล็กๆสูงขึ้นไปอีกระดับ  เขาส่งยิ้มทักทายชี้บอกให้ขึ้นไปรอด้านบน และยังไม่ทันที่ผมจะกล่าวตอบ เขาก็ใช้มือจับบังเหียนม้าอีกตัว กระโดดขึ้นคร่อมก่อนเข้าไปในคอก

     มันเป็นอาการงงๆอย่างประหลาด..ราวกับว่าผมหลงเข้ามาในหนังย้อนยุคบางเรื่อง  ผมก้าวเท้าเดินลัดเลาะทางลาดชันเพื่อขึ้นไปที่เพิงกาแฟ  ระหว่างทางนั้นเต็มไปด้วยพืชผักสวนครัวมากมายที่ปลูกไว้สำหรับกินเอง และดอกไม้ที่ปลูกอย่างสั่วๆหลากชนิด  บนเพิงกาแฟมีโต๊ะไม้เล็กๆ1ตัว เปลญวนที่ผูกติดไว้กับเสา และขอนไม้สำหรับนั่งรอบกองไฟ  ข้างหลังโต๊ะทำกาแฟมีถ้วยสังกะสีใบเล็กๆ แก้วสีขุ่นสองสามใบ หม้อที่เพิ่งประกอบอาหารเสร็จ กระปุกน้ำตาล ครีมเทียม และฝรั่งผมหยักศกไว้หนวดเครารุงรัง ใส่แว่นตากลม ราวกับJohn Lennonก็ไม่ปาน  เขายืนดูดพันลำพ่นควันขโมง  ควันนั้นมีกลิ่นคุ้นนัก...

Lennonก็ไม่ปาน  เขายืนดูดพันลำพ่นควันขโมง  ควันนั้นมีกลิ่นคุ้นนัก...

edit @ 9 Oct 2010 02:11:41 by ฟรอยด์